Heel vroeger, toen ik nog jong en flamboyant was, werkte ik naast mijn bezigheden in Baretta ook nog in de meest populaire discotheek van Den Haag, Dansgelegenheid ‘de Tempel’. De disco aan de Prins Hendrikstraat waar elke Hagenees van 25 jaar of ouder zijn jeugd heeft doorgebracht.

Omdat ik in die tijd ook nog een poging deed om te studeren (what was I thinking?!) werkte ik op zaterdag overdag in de winkel, en ’s nachts in de discotheek. Best te combineren (zoals ik zei: ik was nog jong) en bovendien ook nog lucratief. Zowel voor mij als voor de winkel, want met grote regelmaat kwamen mijn collega’s uit de Tempel snel nog even broeken of shirts halen om er ’s avonds weer scherp uit te zien achter de bar.

Omdat de snelle barjongens vaak enigszins gehaast de winkel binnenkwamen voor wat nieuws, werd het voor ons een sport om stiekem de alarmlabels aan de broeken of shirts te laten zitten. Even snel de poortjes uitzetten als de collega naar buiten wandelt, en dan ’s avonds quasi-verbaasd vragen waarom hij z’n nieuwe setje niet aan heeft. ‘Draag jij nou twee weken achter elkaar hetzelfde shirtje, goos?!’ Hilariteit alom.

Echter, naarmate we allemaal wat ouder (en in sommige gevallen ook volwassener) zijn geworden, zijn de streken wel verdwenen. Sterker nog: wanneer je nu écht vergeet om een label van een verkocht artikel af te halen, kost het je een doosje Corona aan de rest van de Baretta-crew. En met mijn inmiddels beroemde, maar o zo vergeet-achtige, collega M. in de shop, zijn we sindsdien angstaanjagend vaak dronken.

Anyway, vandaag de dag kun je ook geen grappen meer maken over diefstal. Of alarmbellen laten rinkelen. Want iedereen is 24 uur per dag op zijn hoede. Onlangs was een vriend-van-de-show na een lange en onverklaarbare afwezigheid weer eens op visite. Op donderdagavond, we hadden Coronaatjes na een weer eens vergeten label van M. Na een paar biertjes wordt de vriend van de show echter altijd een tikkeltje vervelend, en dus vonden we eigenlijk dat het de hoogste tijd was dat deze kerel maar weer lang en onverklaarbaar moest verdwijnen. Met een knipoog natuurlijk, maar dat snap je.

En dus spraken we af om de ongelukkige op 'drie' gewoon naar buiten te duwen. Even snel een labeltje in de capuchon van z’n trui gooien en heel hard ‘houd de dief!’ schreeuwen zodra hij buiten was. Zo gezegd, zo gedaan. Ophef, tumult en tot onze stomme verbazing ook politie. Die er nooit is als je ze wél nodig hebt.

En tot onze nog stommere verbazing werd onze vriend-van-vroeger ten overstaan van een overvolle Haagse binnenstad onmiddellijk in de boeien geslagen. Zonder enige pardon. Heel even wilden we ‘m dan ook maar meteen af laten voeren (eerlijk is eerlijk: dan ben je er wel meteen van af, van zo’n vriend van vroeger), maar dat ging wellicht wat ver. We konden het de dienders nog net aan hun verstand brengen dat het hier ging om een uit de hand gelopen slechte grap. Ik bedoel, wij konden ook niet weten dat de politie ook daadwerkelijk boeven op kon pakken. Puntje voor ons.

Het geheel liep uiteindelijk af met een sisser. En nog een paar Corona. Om het goed te maken. Maar voorlopig maken wij even geen grappen meer met de alarmpoortjes. Die dingen staan er niet voor niets.

Bart van Hylckama werkt 4 dagen (inkoop en verkoop) bij Baretta; een echte jeanswinkel vlakbij de Grote Markt in het centrum van Den Haag. En schrijft dagelijks een blog voor www.fashionminded.nl: een blog voor mannen in de jeans, over jeans, en de liefde voor jeans.