Met mijn wekelijkse klaagzang dreig ik een beetje de Jan Mulder van indemode.nu te worden, maar dat mag de pret niet drukken. Bovendien vaart Jan er ook meer dan wel bij, dus wellicht dat mijn ergernissen ook nog eens wat op gaan leveren. Dat zou in ieder geval een hoop goed maken.

Mijn inspiratie voor deze column kwam gisteren de winkel in wandelen. Ik zat nét met mijn neus achter m’n MacBook om aan een nieuw stuk tekst te beginnen, toen een klant onze shop binnenkwam. Op zich zou je daar in een winkel niet van op moeten kijken, maar gisteren was een dusdanig ouderwets dramatische dag (regen, koud, donker, recessie, poep) dat we de komst van een klant even helemaal niet aan zagen komen. En dus werd de betreffende meneer met meer dan alle egards behandeld. In eerste instantie.

De man zocht naar eigen zeggen ‘een paar broeken’, maar dan in gebrekkig Nederlands. Doen wij niet moeilijk over, en dus liet ik de man een aantal verschillende modellen zien. Een mooie Nudie, een Diesel en ook de Coder van G-Star, die over het algemeen een –altijd-goed-broekje is. En ook nu wilde de man deze broek (de goedkoopste van de drie) wel even passen.

De maat was prima, de kleur was goed en de klant knikte tevreden. Ik hoorde hem zelfs een paar keer overduidelijk een ‘mooi, mooi’ mompelen. In de tas! Tsjakka! BAM! Want BAM schijnt ook ineens heel hip te zijn. Tot mijn grote pret prevelde de man dat hij nog een donkere broek wilde. Hoppa! Twee broeken! Omdat de man steeds naar de prijs vroeg (99,95 meneer) pakte ik als een slim meedenkende verkoper ook nog een sale-broekje in zijn maat. Voor vijfenzeventig eurootjes was deze meneer weer helemaal het ventje. Nou ja, wellicht een deo’tje eroverheen. Dat kan geen kwaad.

De sale broek was ook naar mompelende wens, en dus toog ik glimmend naar de kassa. Met een blik naar mijn collega van ‘ik-doe-het-allemaal-nog-één-keer-voor’ vouwde ik de broeken op, en scande de prijskaartjes. ‘Honderdvierenzeventigvijfenennegentig alstublieft, meneer’. En toen begon de ellende.

Hondervijftig. Zei mijn tot dat moment nog gewaardeerde klant. ‘Nee’, legde ik vriendelijk uit, ‘de nieuwe broek is 99,95, de sale-broek 75’. Maar dat wilde de man niet betalen. Voor 150 euro zou hij ze allebei wel meenemen. Opvallend goed Nederlands, sprak hij ook ineens. Als een standvastig en principieel man, gaf ik geen krimp, en vertelde de man dat dat écht niet ging gebeuren. En tot mijn stomme verbazing liep de klant zonder wat te zeggen linea recta de winkel uit.

Mijn collega, die de bekende blik had gekregen, lachte me vierkant en zonder enige gene keihard uit. Terecht ook, want ik stond werkelijk verbouwereerd achter de kassa. Met de broeken in mijn hand. Kwaad en teleurgesteld omdat ik me beroofd voelde. Beroofd van een 100% zekere verkoop. Grumpf.

Als toegift stond de man even snel als hij verdwenen was weer voor mijn neus. Had ik het grote boze verkoopspel dan toch nog gewonnen? Hij gaf aan dat hij de broeken toch allebei ging nemen, en trok zijn portemonnee. Hophop! Daar ging-ie weer! Honderdvierenzeventigvijfennegentig, alstublieft! En nu was het antwoord: 160. GRRRRR!!! Volgens mij moet je je ongeveer zo voelen als je beroofd wordt. De brutaliteit is echt ongekend! Gelukkig greep mijn altijd daadkrachtige vriend en collega Maurice nu onmiddellijk in, en legde de broeken zonder pardon weer terug in het jeansvak. Dan maar even geen omzet, maar we laten ons niet op klaarlichte dag beroven door een arrogante oplichter. Zo.

Bart van Hylckama werkt 4 dagen (inkoop en verkoop) bij Baretta; een echte jeanswinkel vlakbij de Grote Markt in het centrum van Den Haag. En schrijft dagelijks een blog voor www.fashionminded.nl: een blog voor mannen in de jeans, over jeans, en de liefde voor jeans.