De briefing voor het nieuwe thema van indemode.nu ontving ik in Parijs. Over mode gesproken. In de fashion-hoofdstad van de wereld, las ik in mijn mail dat we ons de komende twee maanden bezig gaan houden met het thema ‘verkopen is topsport’. En ik had er al gelijk zin in.

In mijn hoofd passeerden al legio anekdotes de welbekende revue, en al wandelend door de Marais bedacht ik over welke legendarische verkopen ik als eerste legitiem zou gaan opscheppen. Die winterjassen die we op 21 juli aan het uitpakken waren om gezien de hittegolf nog even boven te hangen? Of wellicht die gast die alle acht kleuren van de Elvine-chino maar meteen mee wilde nemen? En zo mijmerde ik verder.

Later die middag stond ik in Colette. Naar verluidt het meest coole, inspirerende en toonaangevende warenhuis op aarde. Ik weet nog dat ik vroeger mijn nek brak om naar Colette te gaan, zodra we voet op Parijse bodem hadden gezet. Maar sinds we vanuit onze luie stoel de hele wereld (inclusief alle so called onbereikbare labels) met één muisklik binnen handbereik hebben, boeit het me steeds minder. Bovendien is Colette vooral een verschrikkelijk gehypt gebeuren geworden.

Enfin (je ziet: ik was overduidelijk op de Franse toer), in Colette werden mijn meest vervelende verwachtingen overtroffen. Rijen toeristen stonden elkaar het leven zuur te maken om foto’s te nemen van lelijke sneakers, en bij de kassa stond een rij gillende pubers plastic balpennen van 15 euro per stuk te kopen omdat er een Colette-blauw streepje op stond. Schaamteloos.

Maar goed, als groot liefhebber van bijvoorbeeld Comme des Garcons wilde ik toch even door de collectie lopen. Ik was er nu toch. Boven was het gelukkig iets minder hysterisch, en leek ik op m’n gemak de fraaie items te kunnen bewonderen. Leek, want bij elke stap die ik zette, hijgde er een soort-van-verkoper in m’n nek. Niet dat die wannabe hipsters ook daadwerkelijk wat wilden verkopen, maar om mij in de gaten te houden. Denk ik. Althans, ik werd in ieder geval niet aangesproken.

Ik was op zoek naar een hemd van Comme, maar elke keer als ik me omdraaide om wat aan zo’n hippe griezel te vragen, keek deze nét verveeld en ogenschijnlijk geirriteerd de andere kant op. Om in kotsend Frans wat aan zijn net zo irritante collega te vragen. Ik werd er strontchagrijnig van. Ik loop daar als serieuze klant de winkel binnen, en men is te beroerd om zelfs mijn ongemeende bonjour te beantwoorden. Franse etterbakken.

Ook al gaat het niet om hoe iemand er uit ziet, als er in een dergelijk warenhuis iemand binnen komt lopen in een PRPS Noir, een paar Golden Goose aan de voeten en een jas van Rick Owens aan, dan zou ik als verkoper niets anders dan ‘kassa’ ruiken. Maar waarschijnlijk interesseren de gasten van Colette zich alleen voor het feit dat zij als eerste een limited New Balance-sneakertje op de kop kunnen tikken, want in iets anders leken ze niet geinteresseerd. Gelukkig waren ze bij de Comme des Garcons-winkel verderop in de straat een stuk gemotiveerder en vriendelijker, en was mijn missie toch nog geslaagd. Maar mij zie je niet meer bij Colette. Stelletje paupers.

Bart van Hylckama werkt 4 dagen (inkoop en verkoop) bij Baretta; een echte jeanswinkel vlakbij de Grote Markt in het centrum van Den Haag. En schrijft dagelijks een blog voor www.fashionminded.nl: een blog voor mannen in de jeans, over jeans, en de liefde voor jeans.