Hoe verschrikkelijk goed we ook allemaal denken te kunnen verkopen, soms lukt het gewoon niet. Wil het niet. Of beter: willen de mensen niet. Dan heb je wel alles wat de klant vraagt, zitten alle artikelen als gegoten en staat het ook nog eens alsof er plotseling een filmster uit dat hokje stapt, maar wordt er toch nog ‘even verder gekeken’. Of welke andere smoes uit de bekende BCC-reclame dan ook gebruikt gaat worden.

Een oude bedrijfsleider van Baretta zei ooit dat wanneer een klant na 4 broeken nog geen juiste heeft gevonden, je het simpelweg op moet geven. Je de kostbare tijd dan beter kunt besteden aan andere klanten die wel snel kunnen beslissen. Zit wat in, al leefden we toen wel in een andere tijd. De klanten stonden toen echt in de rij om een broek bij ons te kopen.

Anyway, afgelopen zondag was een niet al te drukke dag. Ook al werkte het weer aardig mee; het was toch een vrij kansloze dag. Je kunt nu eenmaal niet winnen van de januari-dip. Op een paar uitverkoopjes en één knap binnengekopte winterjas na (de jas van een klant was gestolen tijdens een Oud & Nieuw-feestje en mocht van de organisatie exact dezelfde jas opnieuw kopen), liep niemand ons prachtige jeanswinkeltje binnen. En de mensen die er waren, gaven behoorlijk de indruk er he-le-maal geen zin in te hebben. Althans, op ons gemeend ‘goedemiddag’ kwam niet eens een brom terug.

Net toen ik van pure ellende maar van plan was om dan maar het magazijn op te gaan ruimen, wandelde een veel te vrolijke Westlander de shop binnen. Of ik ‘effe een paar broekies voor hem had’. Potverdrie, wat toevallig. Dat had ik! Na vier Larkees van Diesel dacht ik even terug aan de woorden van de voormalig bedrijfsleider, maar ik besloot niet op te geven. Ging dit wel goed?

Na nog twee Nudies het paskamertje ingegooid te hebben, klonken de verlossende woorden als engelengezang. ‘He chef, ik heb nu zes broekies, da’s wel best. Nu nog even een paar truitjes en wat jassies ofzo. Hebbie dat ook?’. Je begrijpt, ik kon de beste knul wel zoenen. Alles was goed.

Vakkundig (en ineens weer vol hervonden zelfvertrouwen) gaf ik mijn fijne klant een aantal mooie shirts, spijkerhemden, een goed vest en wat tees. Alle-maal goed! BAM! Ik kon een klein vreugdedansje nauwelijks onderdrukken.

Bij de kassa aangekomen (er lag voor ruim 2000 euro op de toonbank) is het dan nog altijd even spannend. Gaat de pinpas het trekken? Is de creditcard gestolen? Zijn de 500-tjes wel echt. Da’s de humor van een winkel in de grote stad, zullen we maar zeggen. Gelukkig waren de financiën hier prima in orde, en met een gulle glimlach wensten we de klant ontzettend tot ziens. Vooral voor onszelf.

Met zijn heerlijke diepte-investering in ons bescheiden winkeltje had de jongeman toch maar even ouderwets de dag gered. En eerlijk is eerlijk: dat lag voor geen meter aan onze skills. Hij had gewoon geld in zijn zak, en kleren nodig. Bovendien vroeg hij wat hij wilde. En zo kan het natuurlijk ook.

Bart van Hylckama werkt 4 dagen (inkoop en verkoop) bij Baretta; een echte jeanswinkel vlakbij de Grote Markt in het centrum van Den Haag. En schrijft dagelijks een blog voor www.fashionminded.nl: een blog voor mannen in de jeans, over jeans, en de liefde voor jeans.