Ooit, in een grijs verleden, hebben we wat geleerd van de toenmalig wijkagent in het Haagse centrum. Toen een stel opgeschoten jongeren stonden te lummelen (ik verzin dit niet!) met de pet van de diender, vroegen wij de beste man in het verkeerde blauw waarom hij niet zijn dienstwapen trok en elk van de knapen een rond gaatje tussen de ogen gaf. Een doodnormale vraag in een dergelijke situatie, leek ons.

Echter, de dienstdoende agent had net een cursus ‘de-escalerend optreden’ gevolgd, zo meldde hij ons. De bedoeling van de cursus was om een betere band met relschoppers en notoire boeven op te bouwen. Zo moet je het vertrouwen winnen, en kun je daarna... Eeh.. Ja. Dan kun je het vertrouwen winnen. Ofzo. Redelijk gek.

Wie écht een knap staaltje de-escalerend optreden tentoonspreidde is mijn nog altijd zeer gewaardeerde collega Maurice. Die gisteren overigens 40 werd! Ha! Maar da’s een zijspoor. Maurice is nogal onverschrokken, en weet in volstrekt belachelijke situaties vaak heel kordaat op te treden. Zo ook op de bewuste merkwaardige ochtend.

Onze vrienden van Di-rect (Haagse Helden onder elkaar, je weet toch) waren toevallig net even op de koffie, toen een vaag bekende klant langs kwam wandelen. Deze vaag bekende klant is een bekende van justitie, en was hoogstwaarschijnlijk net terug van een staatsvakantie. Zichtbaar onder invloed van in principe alles wat voor handen was, kwam de erkend branieschopper ons gemoedelijke theekransje verstoren.

Maurice, die zoals gezegd erg goed is in deze situatie, pakte de vage bekende bij de arm en probeerde via en grap en een grol deze buiten de deur te houden. Hoewel dat in eerste instantie leek te lukken, sloeg eenmaal voor de deur de sfeer plotseling om. Uit zijn sok(!) trok de verwarde idioot razendsnel een 30 centimeter lange spies, die er dankzij de blik in zijn ogen nog eens extra gevaarlijk uit zag.

Daar waar Jamie, Bas en ondergetekende toch wel ietwat wit wegtrokken en onszelf al als openingsitem in ‘Hart van Nederland’ zagen, kwam dé de-escalerende move van Maurice als een geschenk uit de hemel. In plaats van terug te deinzen, te schrikken of weg te rennen, pakte onze omverschrokken held zonder enige omhaal het levensgevaarlijke steekwapen uit de vage kennis zijn handen, en riep lachend: ‘wat doe jij nou? Ga je fonduen? Gek!.

Wellicht was het de spanning (of gewoon een typisch gevalletje ‘daar-had-je-bij-moeten-zijn’), maar op dat moment konden we niets anders dan bulderen van het lachen. De spies verdween bij ons achter de kassa, en de overduidelijk aangeslagen boef droop snel af. Maurice had ons leven gered! Gelukkig maar, want anders hadden we dat heerlijke nieuwe album van onze Haagse vrienden nooit kunnen luisteren. Bedankt, Maurice!

Bart van Hylckama werkt 4 dagen (inkoop en verkoop) bij Baretta; een echte jeanswinkel vlakbij de Grote Markt in het centrum van Den Haag. En schrijft dagelijks een blog voor www.fashionminded.nl: een blog voor mannen in de jeans, over jeans, en de liefde voor jeans.