Onze winkeliersvereniging neigt een beetje in de richting van overactief. Te pas en te onpas ontvangen we mailtjes met zogenaamd prangende vragen. Of iemand nog een rolletje plakband nodig heeft bijvoorbeeld. En als de kaasboer een lelijk woordje zegt, dan wordt zijn wangedrag direct aan de kaak gesteld. Nou overdrijf ik natuurlijk een klein beetje, maar duidelijk moge zijn dat ik niet echt een hoge pet op had van het vereniginggebeuren. Tot voor kort dan. Want soms kan het verrekte handig zijn om zo’n hijgende waakhond in je nek te hebben.

Dinsdagochtend een uurtje of elf. Ik jas kopje koffie nummer zeven naar binnen, terwijl collega M de targets aandachtig bestudeert. Vanuit mijn linkerooghoek zie ik een typische ‘Fred-meneer’ naar binnen wandelen. Met nul op de teller welkom bezoek. Ik zet mijn aller-leukste winkellach op, het bijbehorende verkooppraatje heb ik paraat. De heer in kwestie stapt echter resoluut op M af die hem ogenblikkelijk herkent. Ik wil braaf broeken gaan vouwen, maar vang een toch wel heel apart gesprek op tussen mijn collega en de Fred-meneer.

Tussen het vouwen door hoor ik hoe de man probeert om geld te lenen van M. Hij komt met een verhaal dat hij net een huis heeft gekocht in de wijk en dat hij de klusjesman contant moet betalen. Hij heeft nog wel wat cash op zak, maar het is niet genoeg. Zijn pinpas ligt nog in zijn oude huis in Amsterdam. De klusjesman dreigt het huis te verbouwen als de Fred-meneer niet snel met het bedrag komt. Of we hem even honderd euro willen lenen. Hij belooft het diezelfde middag nog terug te brengen. Voor de zekerheid schrijft hij zijn naam, telefoonnummer en adresgegevens op.

De krokodillentranen biggelen nog net niet over zijn wangen, maar zijn optreden is Oscar-waardig. Ik twijfel zelfs nog even in het voordeel van de Fred-meneer. M, die blijkbaar al wekenlang met hem koffie drinkt in de winkel, is zich van geen kwaad bewust. Hij heeft de afgelopen weken een goede band opgebouwd met de man en overweegt om het bedrag van zijn rekening af te halen. Tot hij zich bedenkt dat hij zijn pinpas die ochtend aan zijn vriendin heeft meegegeven. Geluk bij een ongeluk.

Achteraf blijkt dat de man al weken probeert om verschillende ondernemers in de straat op te lichten. Hij ‘leent’ spullen, luncht zonder af te rekenen en heeft inmiddels zoveel rekeningen open staan dat er heel wat spaarvarkentjes geplunderd moeten worden om de schulden af te lossen. De adresgegevens die hij opgeeft kloppen niet, zijn naam en telefoonnummer blijken vals. Maar bovenal maakt hij misbruik van het vertrouwen en de goedheid van de ondernemers. Met dank aan de bijna schattige bij-ons-in-straat-gebeurt-niks-want-het-is-hier-net-een-dorp-mentaliteit die er nog altijd heerst.

Nog geen tien minuten na het hele incident ontploft de mailbox bijna. De winkeliersvereniging waarschuwt voor een oplichter die actief is in de straat. Mijn oog valt direct op de pakkende kop van het bericht. VERTROUW DEZE MAN NIET. In het signalement herken ik direct de Fred-meneer, die overigens nooit meer gespot is in de straat. En geloof me, dat is echt zo. Anders had ik het vast wel van de winkeliersvereniging gehoord.