Het is uitverkoop, dus ik heb twee paar nieuwe schoenen besteld. Op de website van River Island - de Britse modeketen die via Antwerpen nu aan de Benelux snuffelt. Elk paar kostte niet veel meer dan een tientje; het is te geef. Binnen een half uur na bezorging wist ik al dat deze schoenen niet meer dan een seizoen meegaan. Wat een goedkope rommel.

Een van mijn nieuwe paartjes was een rip-off van de klassieke Palladiums. Dat zijn van origine Franse canvasschoenen met een degelijke rubberzool (gemaakt van vliegtuigbanden) ooit bedacht voor het vreemdelingenlegioen. De versie van River Island heeft echter dunne namaakzooltjes. Niet te vergelijken. Je voelt het verschil, zeker als je loopt. En ik had het kunnen weten. Ik ben geen schoenen-fetijist, maar die dingen moet je passen voor je koopt. Weet je meteen welke kwaliteit beter is.

In mijn schoenenkast staat een paar schoenen van Giorgio Armani, ooit gekocht in Antwerpen bij een pak. De stijl is mooi, maar ze lopen voor geen meter. En ik loop soms vele kilometers, ook in pak. Er staan bovendien twee paar schoenen van Fred de la Bretoniere. Die man mag op een voetstuk! Daar heb ik vijftien jaar geleden goeie guldens voor betaald, maar de kwaliteit is onmiskenbaar. Dat leer gaat een generatie mee. Fred heeft een aantal schoenen gemaakt voor Van Schaffelaer. Mijn stelletje heeft jaren in de garage gestaan, nadat een enthousiast schoenpoetsertje in Turkije het blauwe leer van een glimmend zwarte laag had voorzien. Wat spuug op een stofdoek, en ze zijn zo weer bijgewreven. Zo overleven we de kredietcrisis.

Fred de la Bretoniere verkoopt nog volop; zijn witte Cow-schoenen (wellicht kalfsleer) zijn m'n volgende doelwit. Al had een kleurtje niet misstaan. Palladium is lastiger te vinden. Ik vermoed dat die Franse schoenenfabriek trekkebeent na een korte hype in de jaren negentig. Dat lijkt me nou een typisch risico van modemerken. Als je iets teveel succes hebt, val je vervolgens in een diep dal. Kijk maar naar Crocs. Dat komt nooit meer goed; gewoon totaal kapotgegroeid. Palladium was een paar jaar geleden dè hype. Prompt kwamen ze met witleren, zwartgelakte en blue suede varianten: die heb ik hier nog staan. Oerdegelijke loopschoenen. Maar Palladium is zich bijna stukgelopen op zijn eigen succes. Al komen ze vast weer eens terug in de mode.

Vanuit marketingperspectief is dat een fascinerend fenomeen, die plotselinge hypes. Wat wil je nou als ondernemer? Gestaag groeien zoals Fred? Of een wereldwijde hype worden, om vervolgens met een grote terugslag in de afzet te kampen krijgen. Dat is toch niet te organiseren? Ik weet wat de ondernemers zullen zeggen. Laat die hype maar aan mij voorbij gaan! Dat is al net als de internetbubbel. Iedereen laat zich even meeslepen in de dotcom-hype, en daarna komt de kater. Wie slim is, wordt snel rijk. De rest is dotdom.

Van schoenen wordt momenteel echter niemand rijk. Europa wordt overspoeld met goedkope troep uit China, Vietnam en andere lagelonenlanden. Ersatzleder en plastic rubber; het verkoopt goed, maar loopt voor geen meter. Als ik risicokapitaal had, investeerde ik nu in Palladium. Op voorwaarde dat de kwaliteit duurzaam blijft. En als ik een pensioenfonds was, ging ik eens met Fred kletsen. Die heeft nu ook een kledinglijn gelanceerd. Groeipotentieel genoeg. Vroeger of later gaan ze zelfs in het Verre Oosten degelijke kwaliteit en origineel ontwerp waarderen. Een miljard Chinezen: da's twee miljard schoenen! Dat voetstuk komt vanzelf.

NASCHRIFT: Fred de la Bretoniere vierde onlangs de veertigste verjaardag van zijn merk. Palladium opent deze week zijn eerste Europese flagship store in Amsterdam.