Mijn moeder heeft gelijk. Ik kijk officieel teveel spionagethrillers. CIA afluisterpraktijken, ingewikkelde overvallen, meesteroplichters en spectaculaire achtervolgingen zijn voor mij heerlijke kost op de zondagavond. Maar in de werkelijkheid hebben dieven geen looks a la George Clooney of lichamen zoals die van Chalize Theron. In de werkelijkheid ben ik ook vooral geen Jack Bauer die vanuit een benarde situatie en onder erbarmelijke omstandigheden een geniepige list bedenkt om de slechterik van het stuk te ontmaskeren.

Een winkeldief herkennen, is zo makkelijk nog niet. De persoon in kwestie wandelt echt niet de shop binnen met op zijn voorhoofd ‘ik kom bij je stelen‘. Er zijn geen richtlijnen, geen handboeken en geen checklists. En als ze er wel zijn, vergeet ze dan direct. Alle vooroordelen die je ooit hebt gehad over de potentiële pikkediefjes kun je direct overboord gooien. Dubieuze types blijken vaak het beste met je voor te hebben, terwijl de alleraardigste niks-aan-de-hand-figuren achter je rug om de complete jeanswand leeg trekken. Dag mensenkennis, adios inschattingsvermogen.

Toen ik net bij PIP werkte waren we eens een kledingstuk ‘kwijt’. Nou gebeurt het weleens dat de opruimdriften van collega M voor de nodige paniek zorgen, maar ze claimde er niks mee te maken te hebben. Daarbij kwam dat het item was gepast door een nogal aparte dame. Niks voor haar en dus verdacht in mijn ogen. Ze treuzelde, deed vaag en liep ineens de winkel uit. Later vond ik een alarmlabel in het hokje. Ik was er heilig van overtuigd dat dit haar (jat)werk was. Ik gaf mezelf een uitbrander dat ik beter had moeten opletten, omdat ik door de drukte niet had gezien wat er met de kledingstukken was gebeurd. Tot er later die dag een styliste buiten adem de winkel binnen wandelde. Ze was vergeten om de geleende spullen terug te brengen na de shoot.

Maar het kan ook andersom. Zo raakte ik eens aan de praat met een superaardige griet. Ze had net een kindje gekregen en wilde zichzelf verwennen met een paar nieuwe eyecatchers voor in haar kledingkast. Ik gaf haar een kop koffie en vol goede moed gingen we aan de slag. Veel oog voor wat er verder in de winkel gebeurde had ik niet. Ik ging zo op in haar verhalen dat ik me nauwelijks bemoeide met een andere dame die een rondje maakte langs de rekken. Met een pruillipje kwam de kersverse moeder tot de conclusie dat ze toch nog maar even ging wachten tot ze haar oude figuur weer terug had. Ik heb haar nooit meer terug gezien.

Later kwamen we er via andere winkeliers achter dat de vrouw deel uit maakt van een groep die geregeld winkels leeg trekt. Hun tactiek is om los van elkaar het personeel af te leiden met gesprekken en vragen over de collectie. Ondertussen gaat de ander er met de buit vandoor. Vermoedelijk behoorde ook de dame voor wie ik destijds weinig aandacht had tot dit groepje. Ik kwam haar een tijdje terug nog eens tegen in de tram. Mijn oog viel direct op een bekende jeans waarvan ik absoluut zeker wist dat ik die nooit aan haar verkocht had. Jack Bauer zou de dame in kwestie op slinkse wijze terugpakken, zodat het recht zou zegevieren. En ik? Ik stond als aan de grond genageld.