Het is minstens 15 jaar geleden dat ik voor het eerst, en het laatst trouwens, getuige was van een winkeldiefstal. Als je de cijfers er op na slaat, vorige jaar werden er 1,5 miljoen winkeldiefstallen (!!) gepleegd, kan ik niet de enige zijn geweest die wel eens iemand iets heeft zien stelen. Ik was totaal in shock! Ik kan in eerste instantie gewoon niet geloven wat ik zag. Het was bij de herenafdeling van de Bijenkorf in Amsterdam.

Ik liep daar langs de rekken toen ik een schichtige, magere, blonde vrouw iets uit het rek onder haar jas zag stoppen, ze keek me aan en liep zonder te blikken of blozen richting uitgang. Mijn hersens schakelden over op standje slow motion. De hele situatie passeerde tergend langzaam nog eens de revue: blonde, magere vrouw haalt iets uit het rek, stopt het onder haar jas, kijkt me aan en loopt er mee naar buiten. Dus toch! Pas toen kon ik reageren. Was ze er nog? Hoe zag ze er ook al weer uit? Ik ben nog een keer over de afdeling gelopen, maar ze was verdwenen. Bij het rek waar ze vandaag kwam lagen losse labels op de grond. Ik heb het gemeld bij een beveiliger bij de deur, maar die had niets gezien of gemerkt. En dat is in winkels dus dagelijkse kost.

We stevenen dit jaar razendsnel af op een recordaantal winkelverboden: 10.000 stuks. Met dit winkelverbod is overigens weer iets aan de hand. In een recente rechtzaak in Utrecht werd tegen een Roemeense dief met een winkelverbod vrijspraak gevraagd. Reden: de buitenlandse man had het winkelverbod niet in zijn eigen taal overhandigd gekregen. Kan het gekker? Moet je die verboden dan in 26 talen in je winkel klaar hebben liggen? Zo in een bakje naast de aanvraagformulieren voor de klantenkaart? Of is dat dan weer discriminatie, als er een in het Bulgaars tussen ligt? Zeg je daarmee per ongeluk dat Bulgaren dieven zijn?

Annet van Baarle

Hoofdredacteur In de Mode