Afgelopen nacht schrok ik badend in het zweet wakker. Ik weet niet of ik ook daadwerkelijk gilde, maar ik werd geteisterd door een vreselijke nachtmerrie. Zo één die levensecht lijkt, en waar je niet aan kunt ontsnappen. Terwijl mijn nachtmerrie als een droom begon. Heerlijk, mag ik wel zeggen.

In zeer korte tijd hadden mijn compagnon en ik Baretta uitgebouwd tot een vooraanstaande jeanswinkel. Merken wilden graag met ons samenwerken, tijdschriften en blogs wilden ons interviewen en, niet geheel onbelangrijk, we draaiden lachend zwarte cijfers. En dat allemaal dankzij onze tomeloze inzet, onze jarenlange ervaring en natuurlijk een klein beetje geluk. Dat wist ik ook wel. Maar de mensen stonden in de rij om simpelweg onze vriend te kunnen zijn. Om ons cool te vinden.

Maar de droom kreeg al gauw een duistere wending. Ik begon namelijk zelf ook te geloven dat ik écht heel goed was. Dat onze winkel zo’n succes leek, dat kwam allemaal door mij. En ik was de denim-God. Vanaf dat moment veranderde ik ineens in mijn droom. Ik werd naar.

In plaats van gezellig koffie te drinken in de winkel met al die gasten die ons al supporten vanaf dag één, betrapte ik mezelf erop over de schouders van mijn vrienden te kijken of er een interessanter iemand binnen kwam om mee te praten. Nudie? Denham? PRPS? Pfff! Ik werd alleen nog maar opgewonden van LVC en Nigel Cabourn. Want dat hoorde nu eenmaal bij mijn pas verworven sterrenstatus.

En het werd erger. Ik flikkerde winkels waar ik vroeger graag mee van gedachten wisselde uit mijn Twitter- en Facebook-lijsten, en ik reageerde alleen nog maar op mails van blogs als Hypebeast en Selectism, en liet Textilia en JeansCult links liggen. Zonder blikken of blozen. Omdat ik de denim-God was.

Als merken bij de winkel langs kwamen om te prospecteren, stuurde ik ze simpelweg de shop uit. Want wij waren zo cool, wij vonden onze eigen coole merken. Die niemand anders kon verkopen. Ook al betaalden wij de rekeningen gewoon met G-Star, net als iedereen. En als zo’n label dan een goedbedoeld berichtje plaatste op mijn persoonlijke Facebook-pagina, dan verwijderde ik snel die post. Straks zouden mijn way too coole vriendjes uit Londen en LA me keihard uitlachen omdat ik me inliet met dat plebs. Dat moeten we natuurlijk niet willen.

Doodsbang, was ik. Toen ik wakker werd. Want heel even dacht ik dat ik echt zo’n griezel was geworden. Niet dat er nu geen mensen zijn die een verschrikkelijke bloedhekel aan mij hebben, maar da’s anders. Hoop ik.

Mocht Baretta ooit écht succesvol worden (en daar lijkt het deze twee weken bepaald niet op, gebied de eerlijkheid mij te zegen), dan beloof ik bij deze plechtig dat ik gewoon met je blijf praten. En blijf bloggen voor indemode.nu. Echt! En van de week bel ik mijn vriend Benjamin van A1A even terug. Niet om in te kopen, maar om even te checken hoe het met hem gaat! Het was maar een nare droom.

Bart van Hylckama werkt 4 dagen (inkoop en verkoop) bij Baretta; een echte jeanswinkel vlakbij de Grote Markt in het centrum van Den Haag. En schrijft dagelijks een blog voor www.fashionminded.nl: een blog voor mannen in de jeans, over jeans, en de liefde voor jeans.