Er zijn van die kledingstukken die in een creatieve bui ontzettend leuk bedacht zijn, maar  in werkelijkheid totaal onverkoopbaar. Items die fabulous ogen om het bijna perfecte lichaam van het langbenige doorpasmodel, ontwerpen die  werkelijk van het lookbook afspatten en designs met een waanzinnig hoog moet-ik-hebben gehalte. Tot het daadwerkelijk in de winkel hangt.

Als inkoper word je in de showroom vaak lekker gemaakt met de meest originele musthaves. Snoepjes van jurkjes, Scandinavische (lees onmogelijke) A-lijntjes en jumpsuits die te cool zijn om niet te kopen. Ingewikkeld? Welnee is steevast het antwoord van de slinkse vertegenwoordigster. ‘Zelfs ik draag het’. Niet dat dit wat zegt overigens. Want de slinkse vertegenwoordigster vergeet voor het gemak even dat ze zelf beschikt over stelten waar je u tegen zegt. Met een popperige size 0 staat zelfs een vuilniszak nog appetijtelijk.

Onlangs had ik weer zo’n situatie. Dit keer met een zwart satijnen broekpak, prachtig om te zien. ‘Draagt Kate Bosworth ook’ en ‘Liv Tyler werd er vorige week nog in gespot’ riep de showroommedewerker. Dergelijke opmerkingen doen het immer goed bij een marketingslachtoffer pur sang zoals ik. Even twijfelde ik, iets wat de salesdame niet onopgemerkt bleef. Ze schakelde slim over op een verhaaltje over draagcomfort. Onder het mom van 'easy yet sophisticated' ging ik toch weer overstag. Het is weer eens wat anders, maakte ik mezelf nog wijs. Met alleen maar denims en basics win je de oorlog immers ook niet. Zo eindigde het puntje van discussie toch weer op een order.

Even dacht ik me om niets te hebben druk gemaakt. Als een stelletje aasgieren vliegt de complete vrouwelijke cliëntèle af op het broekpak dat zo stylish in de etalage (met zestig kopspelden op een naar anorexia neigende paspop) is gepresenteerd. Iedereen lijkt lyrisch over het kledingstuk en ik slaak bijna een grandioze zucht van opluchting. Met de nadruk op bijna, want bij de paskamers gaat het alsnog mis.

Vol enthousiasme begin ik aan mijn verhaaltje over draagcomfort. Tot de dame achter het gordijn tevoorschijn komt. Ik slik. Dit is niet oké Ratna, dit is zwaar niet oké! Ik kan deze vrouw zo toch niet de winkel uitsturen? Gelukkig heeft ze het zelf ook door, want ze kijkt erbij alsof ze ieder moment in huilen kan uitbarsten. Ik probeer nog even een ‘draagt Kate Bosworth ook ‘ en een ‘Liv Tyler werd er vorige week nog in gespot’, maar tevergeefs. Hier kan geen verkooppraatje tegenop. Typisch een gevalletje van inpakken en wegwezen minus het inpakken.

Ik heb mijn lesje weer geleerd. De volgende keer laat ik me niet meer inpalmen door overtuigende verkopers, Hollywood actrices en ultra skinny doorpasmodellen. Ik ga niet meer kiezen tussen onmogelijke kleuren als mosterdgeel en hyacintblauw en ik weiger items te schrijven die niet gemaakt zijn voor de doorsnee shopper. En wie toch een poging waagt, krijgt een keiharde ‘Wies hier nou du verkopur, gij of ik?’