Afgelopen week las ik, onder het genot van een lekker ‘Haags bakkie’ op het balkon, het fall trendreport van een van mijn favoriete modeblogs. Ook dat behoort immers tot het takenpakket van deze in- en verkoopster. En met het zonnetje dat gewillig acte de présence gaf was dat op zich geen straf. De eerste vier trends klikte ik in een razend tempo voorbij, maar bij nummer vijf bleef ik net even wat langer hangen. ‘De poncho is terug’, kopte het stuk. Yeah right, denk ik nog optimistisch.  

Twee dagen later bleek dat je het lot niet moet tarten. Wie net als ik in een winkel werkt, weet dat er van die dagen zijn dat er onmogelijk klanten zijn met zo niet nog onmogelijkere verzoeknummers komen. Ze zouden bij wijze van nog smeken om een bikini als het kwik ergens in een diep dal hangt. Enfin, zo’n dag dus.

Buiten liepen er shorts, Havaianas en luchtige jurkjes voorbij. Binnen daarentegen gebeurde er weinig. Op een paar klanten na die niks leuk vonden, niks wilden passen en vooral niks kochten. Knap kansloos. En toen wandelde er plotsklaps een hipachtige mevrouw naar binnen. ‘Verkoopt u ook poncho’s? Want zo lekker makkelijk voor als het weer wat kouder wordt en ik de hond moet uitlaten’. Waarop mijn collega M een net iets te enthousiast verhaal afsteekt van Kim K die een hele coole schijnt te hebben van Max Azria. Ik knik en vertel vooral niks over het modeblog-incident. De paniek slaat toe.

Tijdens de inkoop een klein jaar geleden ben ik in geen enkele collectie dan ook maar iets van een poncho of een andere capeachtige tegengekomen. Nou ben ik persoonlijk niet echt fan van dit kledingstuk, maar dat heeft wellicht meer te maken met het feit dat ik een enorme koukleum ben. Als het dan toch herfst is, doe mij dan maar gewoon een jas waar geen zuchtje wind tussen kan schieten. Bovendien transformeer ik met mijn 1 meter 50 regelrecht in een vuilniszak op pootjes als ik zo’n ding aantrek.

Daarnaast heb ik een soort trauma ontwikkelt wat betreft de poncho. Een paar seizoenen terug hadden we een exemplaar in de winkel hangen. Of zeg maar gerust tientallen, want deze versie kregen we uitgeleverd in een pakket met vier verschillende kleurstellingen. Slik. Daarbij komt dat we per ongeluk een cijfertje teveel genoteerd hadden op het bestelformulier, waardoor we met twee boxen opgescheept zaten (en dus nooit meer van die krengen afkwamen).

Gelukkig kon ik de eerder genoemde klant in kwestie verblijden met een lekkere XL chunky knit. Hetzelfde lazy-sunday-gevoel, maar dan met mouwen. Tja, je moet er maar trek in hebben op een zonnige zaterdag. Verder weinig om euforisch over te zijn verder die dag, dus trakteerde ik mezelf (en mijn verkering) op een avondpicknick in het park. Lichtelijk gaar sloeg ik mijn vers geshopte Britse Grazia open. Een glanzende Alexander Wang poncho kijkt me triomfantelijk aan. Zucht. Ik geef me gewonnen.