Pashokjes vol kleding achterlaten, klanten die je ‘honey’ noemen en gesprekken waar sommige landgenoten het schaamrood van op de kaken zouden krijgen. Als verkoopmedewerker van een buurtwinkel waar de expats massaal over de drempel stappen, sta ik werkelijk nergens meer van te kijken. Sterker nog ik kan de ‘American’ shop style wel waarderen. Als koper én als verkoper.

“Hi, how are you?” Je kunt geen winkel in Manhattan binnen wandelen, zonder de welbekende kreet naar je hoofd geslingerd te krijgen. Als doorgewinterde NYC-ganger ben ik inmiddels gewend aan het ge-how-are-you op de vroege morgen. “Wat verschrikkelijk overdreven”, roept vriendin S. “Ja, alsof ze het überhaupt menen”, valt vriendin N haar bij. Tot zover hebben ze gelijk vind ik. Toch kan ik het hebben, want fake Colgate-smile of niet, als klant loop ik met een minstens zo grote grijns naar buiten. Stiekem vindt iedereen het best leuk om hier en daar een portie vriendelijkheid te incasseren.

In ons eigen (inmiddels zeer koude kikker) landje gaat het er over het algemeen wel anders aan toe. Er zijn maar weinig winkels waar je nog écht  geholpen wordt, waar  de servicegraad net even wat hoger dan gemiddeld is en waar je überhaupt nog gewoon gedag wordt gezegd. Misschien is het mijn Brabantse roots, misschien is het omdat ik zelf in een semi-buurtwinkel sta, maar ik kan zo verschrikkelijk niet tegen winkelpersoneel dat er bij staat alsof ze de meest verschrikkelijke baan op aarde hebben. Je staat in een winkel om wat te verkopen. Dat is je werk. Doe dan op z’n minst alsóf je het leuk vindt. Nee, wat dat betreft kunnen we nog heel wat leren van die gekke Amerikanen. 

Vergeet nooit meer dat ik mijn eerste designerbag kocht. Ik had verschrikkelijk gespaard om mijn droomtas binnen te harken. Bloed, zweet, tranen en een uitgemergeld spaarvarken. Mijn middagje shoppen was spontaan  De verkoopster deed alsof ik Halle Berry was die op het punt stond om een Bugatti aan te schaffen. Ze bleef maar complimentjes geven over mijn goede smaak, stalde de complete tassencollectie voor me uit en voor ik het wist, waren we aan het keuvelen over Glee en Gossip Girl onder het genot van een goed glas sparkling water.

Toen ik de tas eenmaal in de pocket had, was ik zo blij dat ik ongeveer twee weken na de betreffende shopsessie nóg op een roze wolk liep. Vanwege mijn aankoop, maar ook vanwege de goede vibe die in de winkel hing. Het was gewoon een geweldige ervaring (en wellicht het begin van een onvervalste designerbag verslaving, maar dat terzijde). Dat fijne gevoel wil ik mijn klanten ook graag geven. Hoe leuk is het als je iemand dolgelukkig kunt maken met een mooie jeans of een goede jas? 

Als je geld gaat uitgeven, wil je toch op z’n minst dat het een klein feestje is? Je werkt toch niet keihard om door een chagrijnig en gefrustreerd winkelmeisje afgebekt te worden? Je zit er toch niet op te wachten om je zuurverdiende centjes te spenderen in een winkel waar ze je vers geshopte jurkje in een tas gooien zonder jou dan ook maar een blik waardig te gunnen? Nee, als je dan toch met je pinpas gaat zwaaien, mag het dan alsjeblieft een beetje leuk blijven? Doe mij dan maar zo’n over the top “Oh my god, this is sooo cute”.