Zoals jullie inmiddels weten, werk ik in de meest keurige straat van het Haagse. Onze shoppers zijn netjes, vinden alles ‘enig’ en spreken immer met twee woorden. Ze zeggen gedag bij binnenkomst, zijn (over het algemeen) verre van zeurderig en bedanken je als ze het pand weer verlaten. Een bakkie noemen zij liefkozend een kopje koffie en voor zover ik weet is er nog nooit iets contant afgerekend. Nee, publiek-technisch heb ik het zeker getroffen.

Tot aan de sale. Want zodra de roze borden weer uit het magazijn tevoorschijn komen, transformeren de immer bedeesde klanten gezamenlijk in de bende van ellende. Ongegeneerd grissen ze de kasten leeg, laten ze kledingstukken door de hele winkel slingeren en proberen ze toch nog een extra duppie van de prijs af te troggelen. Gênant. Geen broekenwand is veilig en ook de nietsvermoedende (lees: sale vermijdende klant) moet het ontgelden. Het betere duw- en trekwerk vormt geen uitzondering. Zonder pardon worden fragiele jurkjes en ragfijne knits tussen de schoenen  gepropt. Alsof het bordje ‘sale’ betekent ‘gooit u maar neer, waar u wilt’. Alle ongeschreven regels van het winkelen in een keurig nette shop, worden zonder pardon de toko uitgebonjourd.  

En als het daar nou bij zou blijven. Nee, de ‘Fretters’ krijgen ook nog eens bijval van een andere plaag, die zo niet nog erger is. Van die typetjes à la: Sien de sale-shopper. Ik hou het bij Sien, omdat Simon overduidelijk minder in de ban van de uitverkoop is. Nee, de mannelijke shoppers gunnen het salevak meestal geen blik waardig. Ze negeren de roze borden met alle vormen van genoegen en duiken linearecta de hoek met nieuwe collectie in. ‘Struinen’ vinden ze sowieso al een vies woord en laten dat dus ook lekker achterwege.

Gefascineerd kijk ik iedere jaar weer hoe Sien en haar vriendinnen de hele winkel leegkopen. Broeken die nog nooit zijn aangeraakt, zijn plotseling de winstpakker van de week. Enkel omdat ze 20% goedkoper zijn dan de week ervoor. Zelfs als een jeans in de sale nog duurder is dan een denim uit de nieuwe collectie, moet en zal Sien de sale-versie zien te scoren. En reken maar dat ze daar alles voor over heeft. Met hele stapels verdwijnt ze de paskamers in. Zelfs als ik voorzichtig probeer te brengen dat de broek misschien en tikkie aan de kleine kant is (‘ligt aan die broek, niet aan u mevrouw’) wurmen ze zich op een of andere wonderbaarlijke wijze toch nog in het betreffende kledingstuk.

Je ziet de eager in de ogen van sommige Sienen. Ze zijn bloedfanatiek en dus ook bloedlink. Ik heb persoonlijk nooit echt begrepen, waarom iedereen zo hysterisch wordt van met rood geschreven prijskaartjes. Zou Sien dat jurkje ook kopen als het niet in de sale was, maar voor een soortgelijke prijs tussen de nieuwe collectie hing? Zou Sien de tops die van de hangers afglijden ook laten liggen als er geen roze kaartje aan geschoten was? Zou Sien überhaupt net zo gretig de winkel binnenstappen als er geen uitverkoopbanners in het raam prijkten?

Zucht. Sale haalt echt het slechtste in mensen naar boven. Tegelijkertijd zorgt het er wel voor dat de winkel lekker opgeruimd is, zodra de eerste voorjaarsleveringen binnendruppelen. Bovendien zijn de omzetten om van in de hallelujah-stemming te raken. En dus rest mij niks anders dan de komende maand heel groot te zijn, diep adem te halen en lichtelijk gefrustreerd de mooiste kerstjurkjes van de grond te rapen. Zen.