Je kent het wel; loop je een winkel uit, gaat het alarm ineens af. Tijd om na te denken heb je niet, want voor je het weet stormt er een omhooggevallen shopmanager op je af met als extraatje een moeilijk kijkende beveiliger. Of je even je tas wilt open maken. Niks ernstigs verder, gewoon een standaardprocedure. Een verdraaid gênante overigens.

Nadat je zo ongeveer je complete tasinhoud op het kassablok hebt gegooid (ah, daar is de vermiste lipgloss! Maar waarom moest dat OB-doosje nou per se uit elkaar vallen?) blijkt dat er van opzet geen sprake was. Duh! Dat kon je die omhooggevallen flapdrol ook wel vertellen vóór hij je zo genadeloos afstrafte ten overstaande van de hele winkel. Ideaal voor wie graag in de spotlights staat.

“Mevrouw, ik heb echt niks gedaan.” Heel wat stamelende dames en heren heb ik in de winkel gehad. Veelal lichtelijk roze van schaamte, compleet met een goed warrig verhaal. Recentelijk ben ik zelf de (on)gelukkige geweest, dus ik weet inmiddels hoe het voelt. Niet best, kan ik je verklappen. Troost je dus met het gegeven dat je vooral NIET de enige bent die het slachtoffer is geworden van een dergelijke wanvertoning. Iedere doorgewinterde shopper heeft er wel eentje achter zijn naam staan.

Vaak blijkt een geniepige alarmsticker de boosdoener. Ze prijken triomfantelijk op o.a. make-upartikelen, boeken en DVD’s. Als deze stickers niet goed gedeactiveerd zijn door de desbetreffende kassamiep, kunnen ze zonder pardon afgaan. Net als jijzelf op het moment suprême overigens, maar dat terzijde. En dan zijn er nog de tags die heel listig aan je kleding zitten vastgenaaid. Het concept is dat je deze vriendelijke vrienden eruit knipt, maar veel mensen vergeten dat. Of ze weten überhaupt niet eens dat deze tags  bestaan. Want dat was de kassamiep vergeten te vertellen.

Tot slot zijn er ook nog de welbekende alarmlabels. Zo nu en dan vergeet de concurrent deze rakkers te verwijderen. In combinatie met slecht werkende alarmpoortjes, komt de klant daar pas achter dat op het moment dat hij of zij een winkel binnenstapt waar de poortjes er wél zin in hebben. De eerlijkheid gebied mij te zeggen, dat ik me ook weleens schuldig heb gemaakt aan dergelijke praktijken. Hoewel ik vooral een kei was in het vergeten van labels bij cadeautjes. Had ik net een half uur de crea bea uitgehangen met pakpapier en lint, kon ik weer opnieuw beginnen.

Feitelijk had ik dan vooral medelijden met mezelf. Ik wist niet half hoe gênant het moest zijn geweest voor de klant. Tot ik onlangs zelf met mijn keurig verpakte M.A.C. travelkit een niet nader te noemen warenhuis uit wandelde. Hallo schaamtegevoel, welkom zweetdruppels. Man, wat verlangde ik naar zo’n tekenfilmluikje onder mijn voeten waar ik me zo -pardoes- in kon laten glijden. Helaas moest ik het doen met een vuurrode kop. En een beveiliger. Zonder humor. Slik.