Potverdorie wat kan ik jaloers zijn op die bijdehante, postpuberale betweters die zelfs een oma nog in een skinny jeans praten. Natuurtalentjes die kunnen bluffen als Don Draper en kunnen overtuigen als Ari Gold. Ze hullen mannelijke shoppers bij wijze van spreken nog in een jurk en kunnen zelfs de meest burgerlijke tutjes nog een leren broek aanmeten. Bijverkoop is hun middle name en als het even kan doen ze die dubbel en dwars eer aan.

Zelf heb ik bijzonder weinig van het DD en AG gen door mijn aderen stromen. Een geboren verkoper ben ik niet, een die hard sales dame net zo min. Ik schud geen praatjes uit mijn mouw en mijn stalen gezicht is ver te zoeken. Zeggen dat iets heel mooi staat, terwijl het eigenlijk niet om aan te zien is, krijg ik no way over mijn lippen. En lukt het wel, kleur ik roze tot vuurrood of in ernstige gevallen zelfs donkerpaars van schaamte.

Nee, soms zou ik willen dat ik spreekwoordelijke ballen had. Dat ik van ‘geen geld’ een ‘doe mij ze maar allemaal’ kan maken en van een ‘ik kijk gewoon even’ een ‘ik heb 1000 euro te spenderen en jij mag zeggen waaraan’. Het lijkt me grandioos om altijd de perfecte woorden te vinden in plaats van ze kwijt te raken, het lijkt me te stoer om zelfs de meest linke dude nog een roze chino aan te smeren in plaats van deze onaangeraakt in het schap te laten liggen. No guts, no glory.

Zo langzamerhand begin jij je wellicht af te vragen wat een schijtzak als ik nou eigenlijk in een winkel te zoeken heeft. Welnu, beste lezer, ik dank mijn liefde voor het vak aan een niet te temmen passie voor mode. Ik val in slaap met de ELLE, word wakker met de Vogue en lees in de pauze een Nylon. Mijn vriendje vindt het eng dat ik kan opsommen welke designers er allemaal groene truien in de collectie hebben en mijn moeder wordt gek van mijn eeuwige geratel over welke essentials je deze winter zooooooo niet mag missen.

En die vergaande liefde voor alles wat je aan kunt trekken, heeft er voor gezorgd dat ik ooit ben gaan solliciteren in een winkel. Plus het feit dat ik shoppen voor mezelf handig omzet in shoppen voor anderen en daar ook nog geld mee verdien. Minstens zo leuk, maar zoveel beter voor mijn spaarrekening. Niet mijn praatjes, maar mijn kennis van mode helpen me een broek te verkopen of een paar schoenen aan de vrouw te brengen.

Gelukkig zitten de klanten van PIP ook daadwerkelijk te wachten op goedbedoelde adviezen over kleuren en preken over trends. Mijn gebrabbel resulteerde in ieder geval in een flinke rits vaste klanten, waar Don en Ari nog jaloers van zouden worden. Want verkopen mag dan topsport zijn, een fraai doelpunt scoren kun je op verschillende manieren.