Mede met het oog op de feestdagen vond mijn vrouw het hoog tijd dat ik een nieuw pak ging kopen. Een andere goede reden om dit te doen was dat mijn huidige pak letterlijk uiteen dreigde te vallen. 

‘Nou goed dan,’ zei ik, nu al lusteloos vanwege het idee te moeten gaan shoppen.

‘Maar neem er nou eens een keer de tijd voor!’ waarschuwde mijn vrouw. ‘En laat je niks aansmeren.’

Om precies 11 uur kwam ik de winkel binnen. Binnen een minuut werd ik verwelkomd door een werkelijk stralende, beeldschone verkoopster. Het viel ineens erg mee, shoppen als man. 

‘Ik moet er namens mijn vrouw langzaam over doen,’ vertelde ik haar.

‘Ach vrouwen!’ zei ze vrolijk, en pakte in een vloeiende beweging een donkergrijs pak met een keurig, bescheiden streepje. Heb ik weer: geholpen door niet alleen zo ongeveer de mooiste verkoopster van het land maar vast en zeker de allersnelste.

In het pashokje trok ik het pak aan. Ik deed dit zo langzaam mogelijk, maar ja, dan nog heb je binnen drie, vier minuten zo’n pak aan. Toen ging ik weer de winkel in. Naast mijn verkoopster stond nu een collega van haar, een soort kopie. Dat het hier kennelijk winkelbeleid betrof – laat mannelijke sukkels door stralende, beeldschone vrouwen bedienen en in recordtijd heb je een pak verkocht – ontging me even helemaal.  

‘Gewéldig!’ zei mijn verkoopster.

‘Gewéldig!’ zei haar collega. ‘Maar ja, u heeft er dan ook wel het figuur voor.’

Ik ben 1.68. Ik weeg 62 kilo. Bij windkracht 7 doe ik er goed aan eerst wat flinke stenen in mijn jaszakken te stoppen eer ik aan een strandwandeling begin. Maar even zo goed liet ik me nu in een nanoseconde door dit duo wijsmaken dat het verschil tussen mij en Brad Pitt ineens minimaal was.

Even later stond ik aan de kassa. 

‘Dat is dan 429 euro,’ zei het duo, op een toon van: bijna gratis, toch?

Ik schrok me te pletter. Best verwarrend, want tezelfdertijd voelde ik me nu ook een man van de wereld en zo’n man schrikt natuurlijk nergens van. 

‘Valt mee,’ zei ik, zoals Brad Pitt dat zou zeggen.

Om kwart over elf stond ik op straat. Vervolgens heb ik nog anderhalf uur door de stad gedwaald, opdat mijn vrouw bij thuiskomst zou denken: mooi zo, hij heeft er dit keer langzaam en zorgvuldig over gedaan en zich niet laten afleiden door wie dan ook.

Hans Verstraaten

Hans Verstraaten (1958) studeerde geschiedenis en journalistiek. Hij was onder meer hoofdredacteur van Nieuwe Revu en Management Team en algemeen hoofdredacteur van Sanoma Tijdschriften Nederland. In 2000 werd hij gekozen tot Hoofdredacteur van het Jaar. Voor diverse bladen schrijft hij over management, marketing en retail.